Geleneksel Konya Evlerinden Fuat Anadolu Evi’nin Yeniden Kullanım Bağlamında Değerlendirilmesi

Emine YILDIZ KUYRUKÇU, Zafer KUYRUKÇU, Dicle AYDIN
2.036 759

Öz


Tarihsel süreç içerisinde, toplumun sosyal ve ekonomik yapısındaki değişimin sonucu olarak mimari ve kentsel oluşumu da değişmektedir. Bu değişim süreci içerisinde, tarihi değer taşıyan yapıtların korunması kavramı ortaya çıkar. Tarihi ve kültürel miras kapsamındaki yapıların geleceğe aktarılması; barındırdıkları işlevlerin sürekliliğinin sağlanmasıyla ya da yapılara yeni işlevler verilerek kullanılmalarıyla mümkündür. Özgün işlevlerini sürdüren yapıların günün konfor koşullarına uyum sağlar hale getirilmesi, yeni işlev verilen yapılar da ise işlevin gerektirdiği yapısal düzenlemeleri barındırır halde olması tarihi yapılarımızın sürekliliğini sağlarken gelecek nesillere aktarılmasına yardımcı olmaktadır. Tarihi yapıların yeni işlevlerle değerlendirilmesi, Konya'da giderek yaygınlaşan bir mimari pratik olarak izlenmektedir. Yeniden işlevlendirme, mevcut yapıların tarihi birikimleri ve gelecek arasında bir tasarım geliştirmeyi içerdiği için titizlikle uygulanması gereken bir sorunsaldır. Yeniden kullanıma adapte edilmiş bir kültür varlığının, sosyal kültürel sürdürülebilirliğe olan katkılarının araştırıldığı bu çalışmada, bugün’’koruma kurulu’’ işlevi ile hizmet veren Konya kent merkezindeki tarihi Fuat Anadolu’nun Evi alan çalışması olarak belirlenmiştir. Çalışma ile sosyo-kültürel sürdürülebilirlik ve binanın yeni işleve adaptasyonu analiz edilmiştir

Anahtar kelimeler


Yeniden kullanım, sosyo-kültürel sürdürebilirlik, koruma, kültürel miras

Tam metin:

PDF

Referanslar


Adams, J. S. (1988). “Cities and Their Vital Systems: Infrastructure Past, Present and Future”, Washington, D.C., National Academy Press, sf:108-145 (Kaynağa; http://www.google.com/booksadresinden yayının ismiyle ulaşılmıştır).

Birlik, S. (2002). Kentsel Kimlik Değişimi; Trabzon / Orta İç Kale, Adana Kent Konseyi, Adana, sf:124-138.

Doğan, D. M. (1994). Temel Büyük Türkçe Sözlük, Bahar Yayınları, İstanbul.

Göçer, P.Ö. (2003). “Devingen Toplum Esnek Mekanlar İster”, Arredemonto Mimarlık Dergisi, Sayı2003/02, İstanbul.

Güzer, A. C. (2002). Konut Üzerine De(ne)meler, Mimarlar Derneği Yayını.

Kuleli E. (1998). Özgün İşlevini Sürdüremeyen Anıtların Yeniden Kullanım Sorunları, Yüksek Lisans Tezi, DEÜ , S:138, İzmir.

Morley D. & Robins K. (1997). Kimlik Mekânları. çev. E.Zeybekoğlu, Ayrıntı Yayınları, İstanbul, s.107

Özaydın, G. & Erden, D. & Üstündağ, K. & Arıkanlı, M. (2001). Bir Yerleşimde Temel Tasarım Diliyle Anlam ve Değişimi Okumak, İstanbul / Rumeli Feneri Köyü Örneği”, Küreselleşme Sürecinde Kentsel Tasarım ve Yerel Özellikler, 1. Uluslar arası Kentsel Tasarım Buluşması Uluslar arası Sempozyumu, Eylül, Editör:Çubuk, M., İstanbul, sf: 462- 478, (2002).

Özer B. (1989). “Olumlu ve Olumsuz Uygulanışlarıyla Mimari Yaratmada Tarih ve Geleneğin Yeri”, YapıDergisi, Sayı35, S:36-38, İstanbul.

Sahil, S. (1995). Kent Kimliği ve Çevresel Kalite İlişkilerinde Mimarın Sorumlulukları, Mimari ve Kentsel Çevrede Kalite Arayışları Sempozyumu, Editörler: Altaş, N.E., Ertekin, Ö., Eyüpoğlu, E., Gülersoy, N.Z., Kavaklı, M., Tezer, A., İstanbul, sf: 35.

Sey, Y. (1998). Cumhuriyet Döneminde Konut”, 75. Yılda Değişen Kent ve Mimarlık, Editör: Sey, Y., Tarih Vakfı Yurt Yayınları, sf: 273-300.

Tekeli İ. (1989). “Kentsel Korumada Değişik Yaklaşımlar Üzerine Düşünceler”, Türkiye II. Dünya Şehircilik Günü Kollogyumu, Ankara.